Sander Vreeswijk was geen echte agent

Wat heel Nederland vergeet is dat Sander Vreeswijk geen agent is maar een surveillant, en daartussen zit een heel verschil. Hoe de media de lezer nept.

Het verschil in de surveillant en de agent zit hem in het wapen: een agent mag een vuurwapen op zak dragen en zou die ook mee naar huis kunnen nemen.
Een surveillant mag dat echter niet en de kans dat Milly met een politiewapen is vermoord is daarom ook heel klein.

Echter de media in Nederland gebruikt, om meer bezoekers en lezers te winnen, de termen surveillant en agent door elkaar terwijl de maatschappelijke taak van een surveillant veel lager is dan van een agent.
Het is zelfs zo erg dat mijn Maatschappijleerdocent, die sociologie studeert aan de Erasmus Universiteit, ook door de media voor de gek werd gehouden.
Het was welgeteld de zoon van een officier van Justitie die via zijn vader te weten is gekomen hoe het werkelijk zit.

Ten slotte vind ik het wel goed als je extra bezoekers wil vangen, maar doe dat dan wel op een nette manier en hou mensen niet voor de gek.

Oja, voor degene die mij niet gelooft: in dit artikel staat ook surveillant druk maar op Ctrl+F als je nog eigenwijzer bent.

Vermoord, ellende, weg.

Met emotie. Milly Boele vermoord. Dood. Weg. Ellende. En ik kan er over meepraten: vier ellendige dingen in mijn privésfeer waaronder een ziektegeval en een overlijden.

Opeens is je dochter weg, opeens een zoektocht, opeens media-aandacht en opeens wordt ze in de tuin van je eigen buurman, een politieagent welteverstaan, gevonden.
Ik leef met oprecht mee met dit horrorscenario.

Eigenlijk wist ik het gisteren al: de politiewoordvoerder wilde niets mededelen in verband met het onderzoek, maar dan weet je meteen al dat het foute boel is.
De geruchten werden niet keihard ontkent met feiten dus ik bereidde mij al voor op de voorpagina van de krant.

En toen was daar ineens Sander Vreeswijk en natuurlijk wist GeenStijl zijn achternaam wel.
Deze politieagent heeft waarschijnlijk een relatie met haar gehad wat volledig uit de hand gelopen zou zijn.
Dat was dus die man die aan de deur stond…

De school rouwt, dat snap ik: ook onze school moest na de dood van een leraar rouwen.
Omdat er in rap tempo in mijn privésfeer een hoop ellende gebeurde leef ik helemaal mee met de werkelijke slachtoffers van deze ramp.
Dat is het meisje maar ook de familie, vrienden, kennissen en medescholieren.

Daarom laat ik jullie van dit weblog weten, wat waarschijnlijk ook voor de gastschrijvers geldt: sterkte met het verlies en schaam je niet als je nog jaren blijft rouwen.
Dat is normaal.