Vandaag dus begraven

Vandaag is de vermoorde Milly Boele te aarde gesteld, dit is om 15.00 uur gebeurd in een besloten bijeenkomst. De kerkdienst had wel grote belangstelling.

Familie, vrienden, klasgenoten en overige kennissen waren allen aanwezig tijdens de kerkdienst om een laatste ode te brengen aan de vermoorde Milly Boele.
Sander Vreeswijk had het gedaan, hij had haar omgebracht.
En dat betekende voor Milly al vrij snel na de verdwijning de dood, ze had geen kans tegen de politiesurveillant van wie nog steeds niet bekend is hoe hij Milly vermoorde.

Een uur geleden is het gebeurd.
Milly is begraven en dat is het finito, dan is ze echt dood, dan krijg je haar nooit meer terug.
Voor de van oorsprong christelijke familie zal het verwerken van de dood dus via de kerk en God moeten gaan.

Terwijl de mensen Sander allerlei rare verwensingen toewensen, wat toch geen zin heeft ter bevordering van het proces hoop ik niet zozeer dat Sander levenslang krijgt maar ik hoop dat hij wel wat van zijn straf kan leren.
Daar heeft de dader altijd het meeste aan en zal hij in de toekomst zo min mogelijk volgende slachtoffers maken.

Maar erg, dat is en blijft deze verschrikkelijke moord wel.

Fouten in onderzoek Milly?

Nadat Nederland massaal in shock was en wel heel erg massaal meeleefde met de dood van Milly Boele is het nu tijd de overheid aan de schandpaal te nagelen.

Zo meent speurhondendeskundige Cor Oldenburg dat de politie speurhonden moest gebruiken, omdat het spoor na een twee of drie uur nog vers zou zijn.
Dan zouden ze eerder bij het huis van de buurman, de politiesurveillant, zijn gekomen.
Mij rest alleen de vraag of die buurman Milly niet een paar minuten na de verdwijning heeft vermoord, en dan kan je niets doen natuurlijk.

Daarom vind ik het kwalijk dat er nu kritiek geleverd wordt op het onderzoek: die vent gaat daar echt geen uren met een levende Milly zitten, die dood haar meteen na enkele minuten.
En dan ben je nooit op tijd want er zat zeker 2 tot 3 uur tussen het telefoontje en de moeder die de vermissing opgaf bij de politie.
Mij rest nu alleen de vraag waarom niemand Milly heeft horen gillen toen ze vermoord werd.

De conclusie is dus eenvoudig: we kunnen blijven schelden en klagen tegen de politie maar we schieten er geen donder mee op: alle nieuwe procedures werken niet als iemand meteen wordt gedood, zonder dat de familie überhaupt in de gaten heeft dat die persoon vermist is.
En zo is het helaas, de bittere waarheid.