Aanval twitter zorgt voor veel problemen

Voor veel bloggers is twitter een modern communicatiemiddel, zo ook voor mij, waar men kort en krachtig dingen snel kan bespreken.

Door het gedeeltelijk uitvallen hiervan komen een hoop zaken in de penarie te zitten.
Zo kan ik met de mensen die ik via internet ken nu even niet goed communiceren en ook bedrijven hebben er last van.
Ik wist een tijdje geleden al, als steeds meer via twitter kan én moet, dat er maar één lek hoeft te zijn en het halve internet er uit ligt.
Daarom pleit ik in mijn betoog er ook voor dat we gebruik moeten kunnen blijven maken van twitter maar dat er ook een ander snel systeem als back-up moet komen.

Door de hack van vandaag kan met Javascript zorgen dat tweets er anders uitzien en dat wormen razendsnel kunnen worden doorgestuurd.
Twitter heeft te veel lopen rommelen met het nieuwe HTML-5 waarvan de veiligheid blijkbaar niet in orde is.
Japanners hebben er vermoedelijk voor gezorgd dat mensen worden doorgelinkt naar Japanse pornosites.
Het zou beter zijn als men een vergelijkbaar systeem introduceert, naast Twitter, maar dan alleen voor bedrijven, die dan razendsnel door kunnen linken om geen verliezen te krijgen.
Zij zouden dit systeem dan kunnen inschakelen en als mensen naar twitter.com/bedrijf gaan ze worden doorgelinkt naar een ander systeem, mogelijk van de overheid.

Want, als steeds meer via Twitter gaat gebeuren en er een serieuze lek is kan het ernstige economische schade veroorzaken!
Laten we nu alvast investeren in een gezonde toekomst op internet.

[UPDATE: Bug is definitief opgelost, duurde veel te lang.]

‘Zelfmoord als redding’

[Dit verhaal is niet van TFweblog zelf maar met toestemming gepubliceerd van @Berendquest] De CSI dokter schreef een blog over een beladen onderwerp: zelfmoord De titel luidt ‘Zelfmoord bestaat niet’. En, hoewel ik het een goed stuk vind, in mijn ogen ontbreekt er een belangrijk aspect. Als psychiatrisch verpleegkundige heb ik meer suïcides meegemaakt dan mij lief is. Maar, hoe gruwelijk ook, vaak had ik begrip voor de daad en veel minder voor de manier waarop.

Het punt dat ik wil maken is dat het een veelvoorkomende gedachte is dat iemand die suïcide heeft gepleegd ‘te redden’ zou zijn geweest. Te redden omdat problemen wel groot en onoverkomelijk lijken, maar het vaak niet zijn. Te redden wanneer de zelfmoordenaar de problemen maar had kunnen delen, er over in gesprek had kunnen gaan of zich had willen laten helpen. Maar een zwak punt in die gedachte is dat wij deze mogelijkheden zien vanuit ons eigen perspectief, en niet dat van de suïcideplegers. De praktijk leert mij namelijk dat lang niet alle mensen te redden zijn. Zij zijn op z’n best ‘in leven te houden’. (En natuurlijk zijn er impulsieve zelfmoordenaars en natuurlijk zijn er veel depressieve mensen die een suïcidale periode kunnen overwinnen en daarna ‘kwaliteit van leven’ vinden. Die groep doel ik hier niet op.)

Hieronder beschrijf ik een aantal suïcides waar ik persoonlijk een vorm van begrip voor kon opbrengen. De methode om zich het leven te benemen die door die mensen gehanteerd werd, dat is een heel ander verhaal. Een jongen van 18 jaar. Hoog intelligent, sociaal perfect ingebed. Veel vrienden, goede school, warm nest, muzikaal, creatief, lid van verenigingen, mooie vriendin, een mooi toekomstperspectief. Tot het moment waarop deze jongen in een half jaar tijd 2 heel ernstige en langdurige psychotische episodes krijgt. De medicatie die hij krijgt nemen de gruwelijke symptomen van zijn ziekte weg, maar het neemt daarnaast nog veel meer van hem af. Om kort te gaan, een jaar lang probeert de jongeman te accepteren dat hij zal moeten leven met een zeer ernstige handicap. Een handicap die medicijnengebruik eist. En de medicatie die werkt heeft invloed op zijn hersenen, zijn gedachtewereld, zijn seksualiteit, zijn lichaamsbeleving. Het is een knellend harnas. Niet slikken is gek worden. Wel slikken is uitgedoofd zijn. En dan ben je 18. De toekomst zoals hij die voor zich zag, bedacht had en gewenst had ligt aan duigen. De jongen overziet zijn toekomstbeeld en besluit dit niet te willen. Tijdens een ‘goede’ periode is hij een weekeinde thuis en trekt een plastic zak over zijn hoofd.

Een man van 50 wordt opgenomen omdat hij suïcidaal is. Zijn vrouw is overleden. Onderzoek wijst uit dat de man niet ‘ziek’ is in de zin van een psychiatrische stoornis. Hij zegt: ‘Mijn vrouw zorgde voor het eten, de was, structuur en al het andere in mijn leven. Ik heb gewoonweg geen zin om voor mijzelf te zorgen. Voor mij hoeft dat niet. Als u mij wilt helpen, doodt mij dan.’ Aangezien een psychiatrische grond ontbreekt wordt de maatregel waarmee de man is opgenomen opgeheven. Hierop loopt hij naar buiten, pakt de lift in een flat en springt naar beneden.
Een jongen van 25 is al vanaf zijn 18e psychiatrisch patiënt. Een tiental opnames, langdurige behandeling en een breed scala aan medicamenten heeft niet kunnen voorkomen dat hij 24 uur per dag de meest vreselijke dingen hoort en ziet. Naast het gebruik van medicatie grijpt de jongeman veelvuldig naar grote hoeveelheden alcohol en softdrugs, alles om de ellendige stemmen en beelden uit zijn hoofd te bannen. Niets helpt voor langere tijd. Zijn manier om de dag enigszins dragelijk door te komen is om, met het volume maximaal, cd’s te draaien en op het ritme, staand achter een stoel, zijn lichaam heen en weer te wiegen. Na een poging of 4, steeds weer mislukt omdat hij zich voor de daad liet vollopen met alcohol waardoor de moed hem in de schoenen zakte, stapt hij volkomen nuchter en helder van geest voor een trein.

In ‘Onder de Eikenboom (Een helder moment)’ beschrijf ik het verhaal van een oude man die zich bewust wordt van de dementie die hem langzaam de hersenen aan het wegvreten is. In een helder moment neemt hij de beslissing om niet meer te eten en te drinken. Korte tijd later sterft hij. Dat er mensen zijn die de dood als redding zien daar heb ik begrip voor leren opbrengen. Dat mensen zulke gruwelijke methoden (menen te moeten) gebruiken als voor treinen gaan staan, van flatgebouwen afspringen en zakken over het hoofd trekken zegt iets over hen, en wellicht iets over ons. Maar wat, daar ben ik nog altijd niet achter.

Nieuw team wordt geformeerd

Ik, zijnde formateur, ga deze weblog in bruikleen uitgeven aan mensen die geïnteresseerd zijn in het typen van af en toe een berichtje over opinie, politiek, showbizz, psyche of sport.
In praktijk gaat het hier dus om mensen die ik via mijn blogs of twitter ken en die ik toevertrouw auteur op deze blog te worden.
Het team wordt nog samengesteld, wanneer alles zeker is worden de teamleden op deze blog voorgesteld.
Feit is wel dat ik nog wel gewoon de beheerder blijf en mijn taken zal uitvoeren, ook blijf ik de hosting bij WordPress.com betalen en staat dit blog dus nog op mijn naam.

De enige mogelijkheid om deze blog staande te houden was het in bruikleen voor geïnteresseerden te geven.
Ik zal af en toe nog een columnpje of zoiets schrijven maar daar houdt het ook bij op: om dit project alleen aan te pakken heb ik geen inspiratie, zin en tijd genoeg.
Ik houd mij veel liever bezig met de Februari weblog, waar naar mijn mening meer sfeer in zit.
Dit is echter geen excuus deze blog zomaar te laten zinken en dus krijgt het een nuttige plaats: als podium voor aanstaande talenten in schrijfwerk.

Binnenkort de formatie van het nieuwe team.

Pech op de kolonies

Behalve pech met het weer in Pakistan zijn twee Nederlandse (ex)kolonies ook in gevaar gekomen. Op Indonesië ontplofte een vulkaan en op de Antillen komt er geen vulkaan maar de daar op rijmende orkaan.

Op Sumatra zijn na een uitbarsting van de Sinabung-vulkaan minstens 12.000 mensen geëvacueerd.
De vulkaan spuwde maar as en rook en dat veroorzaakte zelfs voor veel mensen een ademhalingsprobleem.
Ook zijn die klasten die op je hoofd worden geslingerd niet altijd even prettig.
Vulkanisch as zal de luchtvaart daar wel lam leggen…

Op de Nederlandse Antillen, vooral op Sint-Maarten, Sint-Eustatius en Saba, is men helemaal niet bang voor vulkanen.
Want die hebben ze daar niet (even voor de dommen onder ons).
Wat ze daar wel hebben is orkaan Earl die waarschijnlijk ook een probleem voor onze premier Balkenende gaat worden die op dit moment op de Antillen is.
Jeroen de Kreek helemaal blij…

Op zowel Sumatra als op de Antillen moeten mensen of geëvacueerd worden of de schuilkelders in, als ze die al hebben.
Want het gaat daar straks me toch even spoken zeg.
En wij hier in (ex)overheerser Nederland?
Lekker bij de kachel en ons druk maken om het wassende water in een dorpje in Twente!

De verkeerde baan

Niet alleen Sven Kramer neemt af en toe de verkeerde baan maar ook de RET, je weet wel, van de Rotterdamse metro, doet precies hetzelfde.

Opeens komt de metro op station Stadhuis, met eindbestemming Rotterdam CS, in de Slingense baan aanrijden.
Die baan vervoerd de metro’s normaliter naar Rotterdam-Zuid en de metro naar CS moet de tegenovergestelde baan hebben.

Normaal is hier dan een technisch probleem en is de andere baan, de overkant dus, afgesloten.
Dit keer was de overkant gewoon open en er stonden nog mensen, er zouden metro’s komen, etc…

Verwarring al om terwijl ik hard bulderde dat Gerard Kemkers de plaatsvervangend metro-coach zou moeten zijn.
De RET mannetjes stuurden ons vervolgens naar het andere perron waar de metro zowel naar CS als Zuid zou rijden.

Weer verwarring.
Ik ging niet meer mee: ik zet een loopje door de zonnige stad richting station Beurs.
Fouten maken blijkt dus wederom menselijk.